Dziesięć...

Gdybym mogła oddać jedną swoją przywarę, to oddałabym porównywanie się z innymi. Ewentualnie pozostawienie tej umiejętności w połączeniu tylko z inspiracją. Jak to powiedziała Sylwia Królikowska w podcaście "Balans" u Kuby Jankowskiego: “Ja mam jedną krowę, Ty masz dwie krowy. Naucz mnie, jak to się robi, żeby mieć dwie”. Takie porównywanie biorę w ciemno. Ja rzadko idę w kierunku dalszej części jej wypowiedzi: “a żeby Ci ta druga zdechła”, ale najczęściej z niewiary w siebie, albo z “a po co” przestaję tę swoją krowę wyprowadzać na pastwisko. I tak za chwilę miną dwa (jak?!) lata, kiedy w poście „Kto to będzie czytał?…” pisałam, że chcę tu na blogu pisać więcej. Zaszalałam od tego czasu z dwoma nowymi postami. Ten będzie trzeci. Akurat w dziesiątą rocznicę powitania Was w "Świecie Sagitty" postem "Pisać każdy może...".
Przez te dziesięć lat trochę się zmieniło. Sagitta została mamą, a jej umiejętność nieinspirującego porównywania się do innych wzrosła. O, matko! Jak ona wzrosła! Kiedyś było "ktoś lepiej pisze", "ktoś robi lepsze zdjęcia", "ktoś ciekawiej opisuje swoje podróże", "ktoś już tam był, to po co o tym pisać?". Do tej palety doszło "ktoś jest lepszą mamą". Rany, to jest dopiero hardcore.
I tak samo, jak nie ma jedynej słusznej drogi na bycie MAMĄ, jak nie ma jednego takiego samego DZIECKA, tak nie ma drugiego takiego samego postu i zdjęcia, jak na moim blogu. Bo ja pokazuję Wam świat widziany moim obiektywem i opisany moimi słowami. I moim sercem. Do tego świata Was serdecznie zapraszam.
Badania pokazują, że ludzie, którzy oglądają krótkie formy video i czytają krótkie treści mają aktywność mózgu podobną do uzależnionych od hazardu. Ja to czuję. Z resztą pisałam już te niecałe dwa lata temu, że pisanie zdecydowanie lepiej robi mi niż scrollowanie insta. Psychologowie mówią z kolei, że na nadmierne myślenie, którego osobiście mam w nadmiarze, pomaga pisanie. A pisać lubię. Chociaż nie robię tego lepiej niż inni. Ale zgadzam się, że każdy może. Przynajmniej spróbować, jeśli chce. 
Jane Goodall - jedna z najwybitniejszych badaczek przyrody - uważała, że "każdy człowiek ma swoją rolę do odegrania". Jedni ją odkryją, inni nie, ale każdy człowiek może zmienić otoczenie na lepsze i mieć na nie wpływ (nie tylko w kwestii przyrody). Trzeba tylko szukać swojej drogi. Może to pisanie dla mnie jest jakimś zmienianiem siebie na lepsze, a może niektórym z Was przyniesie też korzyści. Im więcej dobra i spokoju w nas, tym więcej dobra i spokoju na świecie.
Pewnej Ani dziękuję za motywację, dzięki której wróciłam do pisania. Dziękuję tym z Was, którzy piszą do mnie: "Kasia, masz talent. Pisz!" (reklamacji nie przyjmuje się ;)). Czas pokaże, czy uda się za 10 lat napisać: "Dwadzieścia lat temu powitałam Was postem...". Niezmiennie i niezmiernie „cieszę się, że tu jesteś”!

Z(Ł)OO?...

Poszłam do zoo. Sama. W niedzielę. W zimie. Szalona. Poszłam, bo już od jakiegoś czasu chciałam tu przyjść tak na spokojnie, w swoim tempie. Bo zatęskniłam za tropikami, a w zuryskim zoo jest Masoala Regenwald. Las deszczowy wzorowany na tym z Madagaskaru (pingwiny też są, w innej części zoo, w zimie nawet paradują po ścieżkach). Już samo zoo to dla niektórych temat kontrowersyjny, bo czy to etyczne tak więzić żywe istoty? Natomiast samotna kobieta w zoo, na dodatek dość pogodna, z rozluźnionymi rysami twarzy, dla będących tam tabunami rodziców z dziećmi to podejrzewam bezdzietna lambadziara, która średnio rozumie i to więzienie i to rodzicielstwo.
Co do kontrowersyjności zoo, to ja Wam napiszę tak: nie każdy ma możliwość odwiedzenia Galapagos czy Parku Etosha, a większość rodziców chce pokazywać swoim dzieciom świat, samemu go też odkrywając lub poznając na nowo. Ja sama swój pierwszy las deszczowy odwiedziłam po 30-stce, 10 lat temu w 2016 roku (wpisuję się w obecny trend 2016-2026).  Dobrze wiem też z autopsji między innymi po pobycie w Australii, gdzie większość kangurów mieszkających w dziczy widziałam martwych przy drogach, a najbliższy kontakt z nimi miałam w Sanktuarium w Brisbane (gdzie obiecałam sobie, że żadnego już nie zjem), a jedynego kazuara widziałam w zoo, mimo, że mieliśmy nocleg w miejscu, w którym jakiś powinien przyjść do nas w odwiedziny, nie ma gwarancji na takie bliskie odkrywanie. Po swojej wizycie w zoo w San Diego sama też zwątpiłam w bliskie i bezpieczne spotkania ze zwierzętami nawet w parkach zoologicznych. Pisałam już o tym na blogu:
"Z tym Zoo w San Diego, swoją drogą, to jest jakaś straszna ściema i całe to zwiedzanie nie jest warte nawet dolara. Większość zwierząt podczas naszej wizyty spała, schowana gdzieś w swoich norach. I niby śpią, bo to godzina nie ta, bo to strefa nie ta, bo to pora roku nie ta, ale my zaczęliśmy podejrzewać, że one tak naprawdę nie istnieją, ewentualnie są sztuczne, co obniża koszty utrzymania zoo. Prawdziwe są już dawno na Madagaskarze (przynajmniej Marty z Alexem, Melmanem i Glorią...). Młody, kilkuletni Amerykanin poszedł nieco dalej w swoich podejrzeniach: "Mamo, ten diabeł tasmański dalej śpi. Może on nie żyje?"
Moja dewiza co do takich miejsc generalnie brzmi: "Wybieraj mądrze, sprawdzaj opinie, nie wspieraj szajsu. Im mniej oczekiwań, tym więcej zwierząt spotkasz." Zuryskie zoo jest moim zdaniem naprawdę świetne: duża przestrzeń, zadbane zwierzęta, place zabaw dla dzieci, restauracje i bary, wspieranie różnych światowych projektów, ochrona zagrożonych gatunków i edukacja. Tu możecie poczytać o projektach i je wspomóc PROJEKTY ZOOh!. Zerknęłam na bliskie mi krakowskie zoo, w którym byłam tak dawno, że nawet nie wiem jak dawno. Może nie ma tak spektakularnych projektów, ale funkcję edukacyjną i ochronną spełnia: ZOO Kraków. 
Ale wracając do mojej samotnej wizyty w zuryskim ogrodzie zoologicznym... Ja myślałam, że ja tam idę przede wszystkim na spokojnie zagrzać się w tej Masoali (zawsze zostawiamy to na koniec, przelatując przez nią z niedosytem) i może zobaczyć w innej części ulubione żyrafy. Ja nie wiedziałam, że ja tam idę po coś więcej. Po obserwację. Po trening uważności. Ja tam po raz pierwszy jako mama mogłam poobserwować dzieci i rodziców, nie będąc jednocześnie w to zaangażowana. I przysięgam Wam, że to było jedno z najciekawszych doświadczeń ta obserwacja (przy czym nie wykluczam, że akurat dobrze trafiłam w dzień swojego cyklu ;)). Gdyby mi ktoś powiedział: idź sama do zoo, w niedzielę, będzie duuuuużo rodziców z dziećmi, to będzie mindfulness w czystej postaci, to ja bym mu powiedziała, że już chyba wolę stanąć na środku "Shibuya Crossing". Głodna na dodatek.
A ja tam w tym zoo naprawdę  nie dość, że się nie przebodźcowałam, co ostatnio szybko osiągam, to ja tam chodziłam i się uśmiechałam (ci, co nie myśleli, że lambadziara, to na bank, że na przepustce z więzienia, albo psychiatryka niekoniecznie z przepustką). I widziałam rodziców, którzy są po meltdownach swoich dzieci, w trakcie i w trybie czuwania "kiedy?". Bo że są przed to oni już wiedzą na pewno ;) I tą mamę widziałam, co już nie chce oberwać twardą śnieżną kulką, ale oberwie. I tatę, co się w chowanego bawi, żeby urwać chwilę spokoju. I tych rodziców obładowanych tymi kurtkami swoich dzieci, te mamy karmiące piersią przy słoniach. Tatę, który z dumą pokazuje synowi znalezionego na drzewie gekona. Dwie Panie z czułością uspokajające jedno dziecko. Cały przekrój widziałam. I tak sobie to znormalizowałam. Poczułam, że ja nie jestem odosobniona. I pomyślałam sobie, że w porównaniu z tymi zwierzętami w tym zoo, to my mamy przewagę. My mamy zabawki i tablety... ;)  I poczucie humoru. Bo jeśli nie wiesz, czy się śmiać, czy płakać, to... płacz przez śmiech lub śmiej się przez łzy :)

Spotkanie...


Spotkałyśmy się po latach w naszym ulubionym miejscu z widokiem na Beskid Wyspowy. Była sporo przed umówionym czasem. Cała ona. Zawsze lubiła mieć zapas. W swoich ulubionych okularach przeciwsłonecznych. Z rozpuszczonymi włosami. W szpilkach. Szczuplejsza parę kilogramów ode mnie. Sięgnęła do czarnej torebki wyciągając paczkę cienkich papierosów i skierowała ją w moją stronę. 
- Nie, dzięki. Nie palę - powiedziałam. - Rzuciłam, kiedy zaszłam w ciążę. Tak, jak myślałaś.
- Gratuluję! - uśmiechnęła się. - Fajny plecak. 
- Dziękuję. Bardzo wygodny. Szczególnie, kiedy ma się dziecko. 
Popatrzyłam na swoje buty. Płaskie. Nie pamiętam już kiedy założyłam buty na wysokim obcasie. 
- Jak poród? - zapytała z obawą w głosie.
- Wspaniały. Najpiękniejszy. Z widokiem na Jezioro Zuryskie i Alpy. Lepszego nie mogłabym sobie wyobrazić. Nie musisz się bać. 
Chyba nie uwierzyła. 
- Pamiętasz, jak malowałam te góry, kiedy byłam dzieckiem? - spojrzała na nie z sentymentem. 
- Pamiętam. Doskonale pamiętam. Ostatnio malowałam je z Synkiem. Z tego się nie wyrasta - uśmiechnęłam się. 
- Pewnie nie robią aż takiego wrażenia, jak alpejskie szczyty? Nie ma porównania, co? 
- Nie ma. Te są absolutnie wyjątkowe. Ukochane. Nasze… - stwierdziłam. - Ale gdybym miała je porównać, to są równie piękne, jak Góry Błękitne koło Sydney. 
Nie musiałam długo czekać na jej reakcję. 
- Australia! Byłaś? - zapytała z przejęciem. 
- Uhm… Spełniłam nasze podróżnicze marzenie - spojrzałam na jej rozpromienioną twarz. 
- I? O rany! Opowiadaj! - krzyknęła podekscytowana. 
- I widziałam z bardzo bliska Operę. I spałam w namiocie przy najpiękniejszej plaży na świecie „Whitehaven”. I jechałam terenówką po plaży na największej wyspie piaskowej. I tuliłam kangury. I… I opisałam to wszystko na swoim blogu. 
- Na blogu? Swoim? Opisałaś? - zamyśliła się. - A myślisz, że polonistka z liceum to czytała? 
Popatrzyłyśmy na siebie i wybuchłyśmy śmiechem. Chociaż kiedyś na lekcjach polskiego nie było wcale tak do śmiechu. Przynajmniej nie od drugiej klasy, kiedy spadło się z mocnej czwórki na koniec pierwszej klasy, na słabą dwóję tylko dlatego, że wyszło na jaw, że nie chodzi się w niedzielę do kościoła. 
- Myślę, że w połowie pierwszego czytanego zdania powiedziała pod nosem „Siadaj, pała!” - powiedziałam rozbawiona. 
- Na bank! A propos banku. Jak się żyje w kraju, w którym wszystko jest pewne jak w nim? 
- Hmm... Z jednej strony nienajgorzej, skoro minęło już jedenaście lat od przeprowadzki… - zamyśliłam się. 
- A z drugiej? 
- A z drugiej rozkrok między Polską, a Szwajcarią staje się czasem bardzo bolesny. Szczególnie, kiedy pojawia się dziecko, a czas mija nieubłaganie. Albo kiedy pandemia zamyka granice, a izolacja staje się wielowymiarowa. 
- Pandemia? - zdziwiła się. 
- Tak. Rok 2020 przyniósł wirusa, który zamknął w domach całą ludzkość. Świat się skurczył do czterech ścian, w których pachniało płynem dezynfekującym i chlebkiem bananowym. I tęsknotą za Bliskimi… A potem wszystko znowu zaczęło być, jak dawniej. Na niebie z powrotem pojawiły się smugi kondensacyjne, wróciły uściski i świat bez masek na twarzach. Przynajmniej tych widocznych gołym okiem… 
Widziałam, że próbuje sobie to wszystko wyobrazić. 
- Znowu można było przemieszczać się po świecie - kontynuowałam. - I na początku z tego korzystałam, chcąc nadrobić zaległości w pokazywaniu świata Małej Istocie. Ale potem pojawił się lęk - zatrzymałam się. 
Czekała spokojnie. 
- Uwierzysz, że odwołałam podróż do Meksyku w mniej niż dobę od zakupu biletów?
- Żartujesz?! - w to było jej chyba nawet trudniej uwierzyć niż w ten piękny poród. 
- Tak. Za bardzo się bałam. Chyba poczucie odpowiedzialności mnie przerosło. I ten świat, za którym tak tęskniłam w czasie pandemii stał się dla mnie zbyt niebezpieczny.  
Oszczędziłam jej już informacji o wojnie w Ukrainie. I najgorszych trzech miesiącach bólów głowy w życiu. Zza chmur wyszło słońce. Założyłam swoje ulubione Ray-Ban’y. Spojrzałam na jej okulary. Ona jeszcze nie wiedziała, że będzie patrzyła przez nie na wiele zachwycających krajobrazów, ani że za parę lat porwie je nurt rzeki Reuss razem z ulubionymi sandałami i australijskim kapeluszem Męża, kiedy wypadną z kajaka wprost do przerażającej kipieli pełnej podwodnych gałęzi i będzie myślała, że to koniec. Na szczęście będzie mogła kupić inne, które też bardzo polubi. 
- Pamiętasz, jak złamał Ci się obcas przed koncertem Grupy MoCarta? - zapytałam, spoglądając na jej buty. 
- Dobrze, że przed, a nie nie po wejściu na scenę, jak miałam ich zapowiadać. Skradłabym im show - zaśmiała się. 
- Fajne to były czasy, co? 
- Uhm… 
- Nie wiem, jak mogłam wtedy narzekać na brak czasu i zmęczenie. A propos czasu. Muszę lecieć. Ale bardzo chciałabym spotkać się z Tobą znowu. 
- Ja z Tobą też. Dziękuję, że przyjechałaś. 
- Wiesz… Polubisz brukselkę - rzuciłam, ściskając ją mocno na do widzenia. 
- Fuj! W to, to Ci na pewno nie uwierzę. 
- W to nie musisz. Ale wierz w siebie. Nigdy nie przestawaj. I nie bój się. Będzie mi łatwiej. 

Wiedziałam, że mnie nie posłucha…

Kto to będzie czytał?...


Kiedy w styczniu 2016 roku założyłam tego bloga i powiedziałam o tym Mężowi, usłyszałam: „Kto to będzie czytał?”. Niejednokrotnie potem wizualizowałam sobie siebie, jako laureatkę „Bloga Roku”, która odbierając nagrodę, dziękuje swojemu byłemu Mężowi za motywację. Dzięki Bogu od 2016 nie odbył się już żaden plebiscyt… I dzięki Bogu Mąż nie czyta… ;) 

Ostatnio miałam bardzo słaby psychicznie i fizycznie okres. Ograniczyłam czas w mediach społecznościowych. To są takie miejsca, że człowiek niekoniecznie trafia na rzeczy, których potrzebuje w danym momencie. Algorytm dobiera takie treści, które robiły dobrze, ale teraz mogą zaszkodzić. I uświadomiłam sobie, że blogi mają tę przewagę, że zazwyczaj trafia się na nie, szukając potrzebnych treści. W moim odczuciu szkodzą mniej w każdym razie. Dla samego autora natomiast to miły pamiętnik, przypomnienie, że było dobrze, że już się nie raz przeszło przez coś trudnego, że było fajnie i w końcu znowu będzie. 

Lubię pisać. Lubię do tego potem wracać. Przypominać sobie miejsca, ludzi i swoje przeżycia. W porównaniu z rokiem 2016 (39 postow!) teraz mam zdecydowanie mniej czasu, żeby wrzucać tu więcej treści. Ale bardzo chciałabym to zmienić, bo robi mi to zdecydowanie lepiej niż scrollowanie instagrama. Kto wie, być może przeje nam się niebawem forma storisków, zalewu informacji przeciążających mózg, frustrujących nas treści, życie życiem innych, obcych nam zupełnie osób i zamiast dać się tak zalewać, będziemy szukać tego, czego naprawdę potrzebujemy, a nie dawać się bombardować… I wtedy tu - mam nadzieję - znajdziecie dla siebie to, co jest Wam potrzebne, a nie to, co Was przytłoczy… 

Nie mam szalonych statystyk, ale pokazują, że Ktoś jednak te moje posty czyta. I nie jestem to tylko ja, wracająca do wspomnień z podróży, przepisów, czy różnych perypetii Sagitty. Kimkolwiek jesteś, gdziekolwiek jesteś - dziękuję! Naprawdę cieszę się, że tu jesteś…